Badania podstawowe:

- audiometria powietrzna

- audiometria kostna

- audiometria słowna

Badania dodatkowe:

- tympanometria

- odruch strzemiątrzkowy

- test funkcji trąbki Eustachiusza

- test SISI

Celem badania audiometrycznego jest określenie progu wrażliwości słuchowej badanego ucha na tony o częstotliwości najbardziej reprezentatywnych dla pola słuchowego człowieka. Pozwala nam określić rodzaj i stopień niedosłuchu u badanego pacjenta, a także wstępnie zdiagnozować przyczyny istniejącego niedosłuchu. Do badania najczęściej używane są czyste tony, stąd nazwa – audiometria tonalna. Podczas badania dźwięk może docierać do ucha drogą powietrzną-mówimy wtedy o audiometrii powietrznej lub drogą kostną wówczas mamy do czynienia z audiometrią kostną. Wyniki badań przedstawiane są na audiogramie w postaci krzywych.

Tympanometria jest badaniem obiektywnym. Jej zadaniem jest ocena funkcjonowania i stanu ucha środkowego. Do badania potrzebna jest specjalna sonda, która jest umieszczana w zewnętrznym przewodzie słuchowym. Tympanometria polega na rejestracji zmian podatności błony bębenkowej przy zmieniającym się ciśnieniu powietrza w przewodzie słuchowym, co powoduje jej delikatne zassanie lub wypychanie. Kształt krzywej tympanometrycznej niesie za sobą wiele informacji o stanie ucha środkowego (np. niedrożna trąbka słuchowa lub zapalenie ucha środkowego).

Pomiar odruchu strzemiączkowego może być przeprowadzony w sytuacji, gdzie wynik tympanometrii wyszedł prawidłowy. Odruch z mięśnia strzemiączkowego jest odruchem obronnym przed dźwiękami o zbyt dużym natężeniu i ma na celu obronę narządu Cortiego. Podstawowymi częstotliwościami używanymi do pomiaru są: 500Hz, 1000Hz, 2000Hz i 4000Hz.